Welkom in jouw Utopia

Ik heb een vraag aan je, noem het een experiment, een reis, een avontuur…

Doe eens een week lang alles wat je beloofd. En met alles bedoel ik ook alles. Beloof je om de vuilniszakken buiten te zetten, doe dat dan ook. Heb je beloofd te gaan spelen met je zoontje of dochter, doe dat dan ook. Je zult merken, dat valt nog niet mee.

Doen wat je belooft, het klinkt zo eenvoudig maar blijkt zo ontzettend lastig te zijn. Hoe komt dat? Dat heeft natuurlijk meerdere redenen: soms zijn er omstandigheden die veranderen waardoor het lastig of zelfs onmogelijk is om je beloftes na te komen.

Maar veel vaker heeft het een diepere oorzaak: een soort van gewenning dat afspraken wel gemaakt worden maar niet hoeven te worden nagekomen, een devaluatie van het begrip 'afspraak is afspraak'. We zijn inmiddels zo gewend geraakt aan het feit dat afspraken en beloftes niet worden nagekomen dat het gewoon opvalt als iemand wel zijn afspraken nakomt. Ik moet daarbij denken aan een voorval echt jaren geleden. Ik werkte toen nog bij een bedrijf in Groningen en woonde toen ook al in Rotterdam. Dat betekende flink wat reizen natuurlijk maar dat even terzijde. Op een gegeven moment had ik een keer een afspraak gemaakt met een Groningse collega die in Rotterdam zou zijn en dan eventjes bij ons zou komen eten. Die afspraak was weken geleden gemaakt en daarna hadden we geen contact meer met elkaar gehad. Ik kon me de afspraak prima herinneren maar ging er eigenlijk vanuit dat het niet door ging aangezien ik niets meer had gehoord. Mijn vriendin en ik gingen gewoon aan tafel en net toen we klaar waren met eten ging de deurbel: daar stond mijn Groningse collega. Met het schaamrood op mijn kaken moest ik bekennen dat ik er vanuit was gegaan dat de afspraak niet meer doorging omdat ik niets meer had gehoord. Mijn collega reageerde verbaasd: maar dat hadden we toch afgesproken. Tja dat was waar. Een beschamend en confronterend moment.

Hoe eenvoudig kan het zijn…gewoon een afspraak maken en dat ook doen ook al is de afspraak weken geleden of misschien wel langer geleden gemaakt. Sindsdien heb ik mij voorgenomen alles wat ik beloof na te komen.

Nou ik kan je zeggen dat valt niet mee. Soms lukt het gewoon niet, dwingen nieuwe inzichten of omstandigheden me om afspraken te verbreken. Maar steeds vaker lukt het wel. In ieder geval ben ik steeds beter geworden in zo min mogelijk beloven. Dat is ook al een kunst op zich: niet direct ja zeggen als iemand iets vraagt maar er gewoon eerst over nadenken of je je belofte kunt houden. Naast dat ik minder ben gaan beloven en meer ben gaan doen, is er nog een ander effect van mijn gedrag: mensen gaan je steeds meer vertrouwen. Doordat je gewoon doet wat je zegt ontstaat er vertrouwen.

Vertrouwen zorgt voor positieve energie: mensen voelen zich rustig en veilig bij je…ze weten dat het wel goed komt. Zowel zakelijk en prive gaat daardoor alles steeds meer als vanzelf en dat allemaal door eigenlijk iets heel eenvoudigs: gewoon doen wat je zegt. Stel je nu eens voor als we dat allemaal zouden doen….als we allemaal zouden doen wat we zeggen. Hoe zou de wereld er dan uit zien? Je zou verwachten mooi toch…de wereld zou er dan een stuk mooier uit zien. Maar is dat ook echt zo? In ieder geval niet voor iedereen. Een aantal mensen zou weleens heel erg ongelukkig kunnen worden. Wat dacht je van advocaten, wapenhandelaren, verzekeringsagenten, juristen, deurwaarders, etc, etc. Allemaal beroepsgroepen die bestaan bij de gratie van wantrouwen en angst. Zij zouden op zoek moeten naar een nieuwe baan.

Aan de andere kant…als we allemaal ons hart volgen, minder gaan beloven en tegelijkertijd precies doen wat we zeggen dan zou het leven een stuk makkelijker gaan. Waarom je dan nog druk maken over contracten of algemene voorwaarden, druk maken over wat er gebeurt als iemand zich niet aan zijn afspraken houdt, druk maken over deurwaarders of bezig zijn met het sturen van dertig zwaarbewapende mannen ergens in Pakistan om een man met een baard door zijn hoofd te schieten, waarom dan nog beveiligingscamera's plaatsen of nog een diefstalverzekering afsluiten.

Kortom er zou een soort van ideale wereld ontstaan of zoals Frank Boeijen dat al zo mooi wist te vertolken: "Welkom in Utopia".

Ik ben realistisch genoeg om te weten dat dat niet gaat lukken, er zullen altijd afspraken zijn die worden verbroken, beloftes worden gemaakt die niet worden nagekomen, rekeningen die niet worden voldaan. Is dat dan reden om de moed maar op te geven? En gewoon mee te gaan in de vaart der volkeren en het niet zo nauw te nemen met je beloftes en afspraken? Nee natuurlijk niet! Neem Paul Simon als voorbeeld. In 1985 zat Paul Simon in een lastige periode. Zijn laatste twee platen waren geflopt, hij had een film gemaakt zonder succes en zijn tweede huwelijk was na 11 maanden alweer op de klippen gelopen. Zijn platenmaatschappij geloofde niet in zijn plannen om iets nieuws te doen. Maar Paul besloot het anders te doen. Hij had een belofte gemaakt aan zichzelf om op reis te gaan en om een brug te slaan tussen blank en zwart. Hij had zichzelf belooft om tegen de stroom in te zwemmen en tegen beter weten in zijn gevoel te volgen. Hij besloot om nu na jaren gewoon te doen wat HIJ wou in plaats van wat allemaal anderen zoals zijn platenmaatschappij van hem verlangden.

In 1986 besloot Paul Simon het anders te doen. Paul Simon besloot om een brug te slaan tussen verschillende culturen, hij besloot om de kloof te dichten tussen blank en zwart tussen Westers en Afrikaans. Hij besloot om tegen de stroom in te zwemmen en zijn gevoel te volgen. Na een lastige periode zowel in zijn carrière als prive besloot hij het roer om te gooien: hij ging voor vertrouwen, hij ging voor de verbinding. Hij deed zichzelf en zijn zuid Afrikaanse muzikale collega's een belofte en kwam die ook na. Paul Simon ging aan de slag, hij zag, kwam en overwon en hoe! Hij besloot zijn beloftes waar te maken naar zichzelf en naar anderen. We weten allemaal het resultaat: een Grammy, nog meer roem en geld, een legendarisch album en een grote stap dichter bij zijn eigen Graceland.

Ik wil je uitdagen om het ook anders te doen, ik wil je oproepen om aan de slag te gaan. Ik wil je inspireren om vanaf nu het roer om te gooien en minder te beloven en meer te doen. Geef nieuwe glans aan het credo 'een mens, een mens, een woord, een woord'. Leef volgens een eenvoudig principe: afspraak is afspraak en maak waar wat je belooft. Je zult versteld staan van het resultaat. Volg je hart, voedt je gevoel, ga aan de slag en vind jezelf in jouw eigen Graceland. Of zoals Frank Boeijen het zou zeggen; 'Welkom in jouw Utopia!'