In gesprek met een goede onbekende

Een prachtige herfstdag..windkracht 8...mooi weer...afgelopen donderdag 21 oktober. De 10e geboortedag van mijn zoon. Nadat alle visite de deur uit is, besluit ik om even een stukje te gaan fietsen langs de Rotte waar wij vlakbij wonen. Een paar kilometer verderop zie ik een vrouw op een bankje zitten. Op zich niets vreemd, de vrouw was ergens in de dertig en viel niet extra op, ze zat daar gewoon.

Ik besloot even te stoppen met fietsen, nadat ik netjes had gevraagd of ik ook even op het bankje mocht gaan zitten, ging ik lekker zitten. Een tijdje zaten we zo en ik maakte een paar opmerkingen over het weer. We raakten langzaam in gesprek en op een gegeven moment begon ze aarzelend te vertellen. Wat bleek ze had anderhalf jaar geleden haar man na 17 jaar huwelijk verlaten om een nieuw avontuur te beginnen met een collega van haar werk. Nu anderhalf jaar later zat ze in een zware depressie: haar zo vurig begonnen relatie was uitgemond in een ware hel: ze hadden dagelijks ruzie over van alles en nog wat en ze miste haar rustige leven van voor haar scheiding. Het was zelfs zo erg dat ze zichzelf al diverse malen had afgevraagd of het leven voor haar nog wel zin had. Een heftig gesprek zo op een zonnige herfstdag...na een tijdje gaven we elkaar een knuffel en vervolgde ik mijn weg.

Ik was compleet in de war....de hele verdere rit bleef haar verhaal door mijn hoofd spoken. Eigenlijk was het heel mooi: door mijn intuïtie te volgen was ik gestopt in plaats van de normale reactie: gewoon verder fietsen. Er ontstond een prachtig gesprek waarbij de vrouw het duidelijk fijn vond even haar verhaal te doen. Alhoewel ik het niet zeker weet, denk ik toch dat ze iets was opgeknapt na het gesprek.

Bovenstaande ervaring staat niet op zichzelf: de afgelopen tijd heb ik meer van dat soort gesprekken gehad: verhalen van mensen die me dierbaar zijn over immense eenzaamheid, wanhopige verslavingen, levens vol met leegte en leugens. De afgelopen weken heb ik zeker vier keer zo'n intens gesprek gevoerd.

Zojuist las ik een berichtje dat de helft van de Nederlanders geen zin heeft in hun dagelijkse werkzaamheden en gebukt (dreigt te) gaan onder een zware winterdepressie. Dit bericht verschijnt amper een week na het overlijdensbericht van Antonie Kamerling.

Aan de andere kant lees ik op Twitter het ene positieve verhaal na het anderen, de tweets volgen elkaar in raptempo op met vrijwel alleen maar opbeurende succesverhalen. Ik lees boeken over positivisme (The Secret), over de kracht van je gedachten (NLP), over het verbeteren van de wereld mede dankzij social media (easycratie).

Wat is er aan de hand? Wat is dat voor merkwaardige spagaat? Is het soms dat de 50% mensen die wel zin hebben in de dag allemaal op Twitter zitten of is er meer aan de hand?  Hoe komt het dat er zoveel mensen zo ontzettend ongelukkig zijn?

Ik kan uiteraard allerlei redenen bedenken voor deze spagaat. Maar maakt het iets uit? Misschien wel, misschien niet. Een ding weet ik zeker: als ik weer iemand alleen op een bankje zie zitten zo midden op een doordeweekse dag langs een vrijwel verlaten weg, dan ga ik er eventjes gezellig bijzitten. Je weet nooit waar het goed voor is.